แด่  อาร์ม นิสิตหญิงตัวเล็กคนหนึ่งซึ่งเคยใช้ชีวิตร่วมกันในห้องๆ หนึ่ง...
 
"เวลามันโคตรเร็วเลยว่ะ แปบๆ(จะ)จบปีสี่แล้ว"
ประโยคคุ้นหู ที่นิสิตนักศึกษาทุกสถาบันต้องพูด หรือไม่พูดก็นึกในใจ
 
เรากับอาร์มก็เป็นอีก(สอง)คนหนึ่งที่พูดประโยคนี้บ่อยๆ
พูดตั้งแต่ขึ้นปีสาม จบปีสาม ขึ้นปีสี่ ใกล้จบปีสี่ 
และพูดถี่ขึ้น เมื่อต้องทำสารนิพนธ์ ทำเรื่องจบ และได้จบจริงๆ
ประโยคข้างต้นถูกพูดบ่อย แต่รู้สึกทุกครั้ง 
แต่มันรู้สึกถึงอารมณ์ของประโยค และเป็นจริงทันที่ในวันที่ 1 มีนาคม 2556
วันที่พวกเราเข้าไปส่งสารนิพนธ์ในภาควิชา
 
"จบแล้วโยยยยยย!!!"
อารมณ์ดีใจเข้ามาหาก่อนอย่างแรก ดีใจที่หมดสิ้นแล้วซึ่งภาระหนักหน่วงอย่างสารนิพนธ์
ที่ใช้เวลาอยู่กับมันทั้งวันทั้งคืน ประหนึ่งคู่สามีภรรยาที่เพิ่งแต่งงานกันใหม่ๆ
พอส่งเสร็จ ความรู้สึกเหมือนหย่าขาดจากสามีที่หมดรักแล้ว..เป็นไท!!!!
ดีใจ..ที่เรียนจบ 
 
เรียนจบ - แยกย้าย
เพื่อนทุกคนมีทางต้องเดินเป็นของตัวเอง
เราเข้าใจดีมากๆ เราทำงานตั้งแต่ยังเรียนไม่จบ โชคดีจบมาได้ทำงานต่อเลย
เพื่อนบางคนหางานตามที่ชอบ
บางคนยังไม่ทำงานทันที พักก่อน
บางคนเลือกจะเรียนต่อ
บางคนเลือกจะไปหาประสบการณ์ใหม่ๆ ในที่ใหม่ๆ 
 
อาร์ม เป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ที่เลือกทำในข้อสุดท้าย
เราในฐานะเพื่อนในกลุ่ม ยินดีด้วยอยู่แล้วไม่ว่าเพื่อนจะเลือกข้อไหนก็ตาม
ด้วยความที่เป็นรูมเมทกัน เราจะเห็นอาร์มเตรียมตัวกับการไปอเมริกาครั้งนี้ตั้งแต่แรกเริ่ม
สมัครเข้าโครงการ สัมภาษณ์ ทำวีซ่า จนกระทั่งเตรียมข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ 
อาร์มจะทวิตจำนวนวันที่ตัวเองเหลืออยู่ในเมืองไทยก่อนจะบิน
เราเห็นอาร์มทวิตตั้งแต่ 66 days, 59 days, 51 days เราไม่รู้สึกอะไรเลย โหว อีกนาน
จนมารู้สึกอีกที "11 days leave"
 
เห้ย อีกอาทิตย์กว่าๆแล้วหรอวะ? 
แค่คิด ไม่อยากพูด แต่มันรู้สึก ใจหายๆ
 
จนกระทั่งเสาร์ที่ 2 มีนาคม 2556 
เราเข้าห้องมา เจอกองกระเป๋าของใช้ของอาร์มกองรวมอยู่กองใหญ่
อาร์มกำลังขนของกลับบ้าน
----------------------------------------------- ใ จ ห า ย
ทำไมมันไวจังวะเพื่อน?
 
 
เราอยู่คนเดียวตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
โอเค เฉยๆ chill chill ดีออก อยู่คนเดียว สบายดี
ดี..ตู้เสื้อผ้าใส่เสื้อผ้าได้เต็มที่ ราวตากผ้าไม่ต้องแบ่งใคร ไม้แขวนที่ใช้เหลือๆเลย
ไม่มีใครนอนเบียด เปิดแอร์ได้นานขึ้นไม่มีใครเป็นภูมิแพ้ น้ำมูกไหล
ห้องน้ำไม่ต้องแย่งใคร ปลั๊กไฟมีที่เสียบเหลือๆ ขนมไม่ต้องแบ่งใครกิน ฯลฯ
ข้ออ้างต่างๆ ที่สรรหามาบอกให้ตัวเองรู้สึกโอเค อยู่คนเดียวได้ ไม่เหงา
 
แต่ยิ่ง ณ วันนี้ 12 มีนาคม 2556 
เวลา 21.00 น. อาร์มคงกำลังออกจากบ้านตรงไปสุวรรณภูมิ
อาร์มกำลังจะบินคืนนี้
เรารู้สึกเคว้งๆ
 
เราไม่ได้ไปส่งด้วยข้อจำกัดเรื่องระยะทางและเวลา
เลยมานั่งเขียนเอนทรี่นี้ขึ้นมา
เราว่าอาร์มคงยังไม่ได้อ่านหรอก อาร์มต้องวุ่นอยู่กับการเตรียมตัว และอยู่กับครอบครัว
อย่าร้องไห้นะ (นี่บอกอาร์มหรือบอกตัวเอง)
แต่ถ้าได้อ่านเมื่อไหร่ ก็ให้รู้ไว้
ว่าดีใจที่ได้เป็นเพื่อน และมาสนิทกัน ขอบคุณทุกๆอย่าง ที่คอยช่วยเหลือเรื่องเรียนจนเราเรียนจบพร้อมเพื่อนๆ
ทุกอย่างพูดไปหมดแล้วในโทรศัพท์วันนั้น จะจำได้ก็ดี จำไม่ได้ก็ดี แต่พูดไปแล้ว ไม่พูดแล้ว
 
เดินทางปลอดภัยนะ!
 
ขอบคุณ
กมลเนตร เรืองศรี
 23:37  12 มีนาคม 2556
เหงามากมาหลายวันแล้ว
 
ภาพถ่ายกำแพงห้องโล่งๆ ขณะก่อนนอนในคืนหนึ่ง ช่วงที่อยู่คนเดียว 
10 มีนาคม 2556
 
 
ป.ล. ไม่ใช่ว่าไม่คิดถึงเพื่อนคนอื่นนะ 
แต่อาจเป็นเพราะอาร์มเป็นรูมเมทที่ผูกพัน
การจากกันในครั้งนี้ มันเลยรู้สึกถึงความเหงาที่ปรากฏตัวตนเป็นรูปร่างที่ชัดเจน
 
ป.ล.2 ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวก็หายเหงา มันอยู่กับเราไม่นานหรอก
แกซะอีก เดี๋ยวไปร้องไห้ที่อเมริกาโน่ จะขำให้
555555555555555555555555555555555555 (ขำรอ)


edit @ 12 Mar 2013 22:21:33 by e y e y e

Comment

Comment:

Tweet

พี่ อายหายไปเลย อะ ไม่อัพ บล็อกมาเป็น ปีแล้วนะค่ะ คิดถึงง่ะ ยังรอตามละครอยู่นะค่ะ   อยากอ่านบล๊อกของพี่อายนะค่ะ มันดูได้เข้าใกล้พี่อาย ไปอีกก้าวนึง รอๆๆๆๆๆๆ นะค่ะ คิดถึงค่ะ

#40 By picky_ sniple"LPCY" on 2015-03-23 17:54

รออ่าน entry ล่าสุดนะจ๊ะ big smile

#39 By (49.230.131.48|49.230.131.48) on 2014-09-11 17:12

#38 By (180.180.143.125|180.180.143.125) on 2014-05-02 09:04

ครั้งแรกที่ได้อ่านคะ ซึ่งมาก

#37 By (125.25.134.84|125.25.134.84) on 2014-03-11 16:17

พี่อายเขียนเก่งมากเลยค้ะ อ่านแล้วอินกับมัน พี่อายส์เป็นนักเขียนได้นะค้ะ สำหรับเรื่องเพื่อนพี่ พี่ไม่ต้องเศร้าหรออกค้ะ อยู่ไปเดี่ยวก็หายค้ะ พี่เป็นคนร่าเริงยุแล้ว พี่เป็นคนเฮฮา เดี่ยวก้อหายเศร้าค้ะ สู้ๆนะค้ะ พี่เขียนเก่งมากๆเลย หนูรักพี่มากเลย พี่เป็นคนที่เพอร์เฟ็คมากนะ หนูอยากเป็นแบบพี่จัง พี่สวย เก่ง เป็นดีเจได้ นักร้องได้ นักแสดงได้ นักเขียนได้ นางแบบได้ พี่เก่งและสุดยอดมากๆค้ะ พี่เป็นไอดอลในใจหนูตลอดไปนะค้ะ  รักพี่มาก บอกเลยbig smile

#36 By pattern (118.173.8.28) on 2013-10-20 16:23

big smile สนุกมากกพี่อายส์

#35 By ่orange (171.5.233.136) on 2013-10-15 17:46

แอบคิดถึงที่นี่เบาๆ

#34 By boing_18 on 2013-10-07 23:01

.......................สู้ ต่อไปน่ะค้ะ พี่ๆ........................
ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวก็หายเหงา มันอยู่กับเราไม่นานหรอก  เป็นกำลังใจให้น่ะค้ะ confused smile sad smile sad smile

#33 By mormilk (58.8.166.109) on 2013-09-18 10:55

หนูตืดตามผลงานการเขียนและผลงานในการแสดงละครโฆษณาหนูปลื้มพี่อายส์มากเพราะพี่อายส์เป็นคนตลก น่ารัก พูดเยอะ และสวย และเป็นคนที่รักษาภาษาไทยไวว้โดยการเขียนไม่ผิด และหนูปลื้มการเขียนของพี่อายส์ตั้งแต่เรื่องTAXI ก.ท.ม.จึงทำให้หนูอ่านมาถึงเรื่องนี้หนูอยากเจอพี่อายส์ค่ะ   รักพี่อายส์มากเลยค่ะ 

#32 By kanoon (103.7.57.18|223.204.145.118) on 2013-03-28 18:02

ถ้าจะร้องไห้ก็ร้องเถอะค่ะ ไม่ต้องกลั้นน้ำตาเอาไว้ พูดได้คำเดียว 'ซึ้งมากๆ' อ่านแล้วเศร้าตาม!

#31 By roymee (103.7.57.18|223.204.45.201) on 2013-03-28 12:52

"เพื่อน" อยู่ที่ไหน ก็เพื่อนกัน
แด่ คุณ เพื่อนคุณ และมิตรภาพ

#30 By NL (103.7.57.18|223.204.197.137) on 2013-03-19 18:33

อ่านกี่รอบ ๆ ก็ซึ้ง ชอบมากค่ะ :))

#29 By aon (103.7.57.18|113.53.52.198) on 2013-03-19 15:02

"หัวเราะทั้งน้ำตา" :')

#28 By Aomzzy on 2013-03-14 00:03

"หัวเราะทั้งน้ำตา" :')

#27 By Aomzzy on 2013-03-14 00:03

กลับมาอ่านอีกครั้งความประทับใจก็ไม่ได้น้อยลงเลยครับอูฐน้อย

#26 By ปราการ เหล็งประเสริฐ (103.7.57.18|49.229.121.101) on 2013-03-13 20:47

ไม่ต้องเศร้าไปนะอายส์ ยังไงพวกเราก็จะคอยอยู๋เป็นเพื่อนอายส์เพื่อไม่ให้อายส์เหงานะคับ แต่พออ่านๆไปอารมณ์คิดถึงเพื่อนมันก็เกิดขึ้นมาทันทีๆ อิอิสู็ต่อไปนะทาเคชิ ^_^

#25 By Kimnana (103.7.57.18|223.205.21.198) on 2013-03-13 18:26

คำ'เพื่อน'เรามีให้เกินร้อยอยู่แล้วsurprised smile

#24 By Fang (103.7.57.18|115.67.194.157) on 2013-03-13 12:44

ความรู้สึกนี้จะเกิดขึ้นอีกครั้งในวันรับปริญญา...

วันที่เราเริ่มชินกับชีวิตหลังจบ แต่ได้กลับมาเจอเพื่อนๆ อีกครั้ง ได้ซ้อมร่วมกันกับเพื่อนทุกคน ได้พบเจอบรรยากาศเก่าๆ ในมอ ได้กลับมาอยู่ในกฎระเบียบที่อ.สั่งสอนเป็นครั้งสุดท้าย นาทีที่ออกจากห้องประชุม... เราจะรู้ว่า ต่อไปคงไม่มีใครมาสั่งสอนเราอีกแล้ว ไม่มีใครมาบังคับเราอีกแล้ว

ก้าวต่อจากนั้น จะมีแต่ชีวิตจริง ที่เราต้องตัดสินใจเอง :')

#23 By Miniworld (103.7.57.18|58.9.237.135) on 2013-03-13 11:57

#22 By Baifern_FP on 2013-03-13 11:56

มันเป็นคำพูดที่มาจากความรู้สึกจริงๆ คุณเป็นคนที่สะท้อนอารมณืได้ดีทีเดียว
ฉันชอบคุณตรงที่คุณเป็นคุณเนี่ยแหละอายส์ ชอบมุมมอง ความคิดดีๆ โลกที่ดี หัวใจที่เปรี่ยมไปด้วยรสชาติชีวิตครบรส
เราเคยเจอคุณที่ ctw คุณโครตเจ๋งเลย ฉันอายุเท่าคุณ ฉันยังทำไม่ได้เหมือนคุณเลย
คุณหันมาทัก หันมายิ้มให้แฟนคลับ รับน้ำจากพวกเขา ทำเกรียนใส่ เซ็นต์ลายเซ็นต์ให้
และที่สำคัญคุณหันมาขอบคุณ และขอโทษ ที่อยู่ด้วยได้ไม่นาน
ฉันรักและเป็นห่วงคุณ อยากเห็นอายส์มีชีวิตที่สดใส ความเศร้าอยู่กับเราไม่นาน ฉันอยากเห็นคุณได้ทำในสิ่งที่รักและสุขใจ คว้าโอกาสเอาไว้นะ
ฉันขอถือคุณเป็นไอดอล และเป็นกำลังใจนะ
เฝ้ามองอย่างเป็นห่วงมากๆพี่สาวอายส์ (ขอเรียกพี่ละกันนะคะพี่อายส์)
ยิ้มให้กว้างจนไปถึงอเมริกาเลย เพื่อนพี่ทั้งสองคนจะได้เห็น

#21 By ไม้ (103.7.57.18|119.46.191.19) on 2013-03-13 11:44

อ่านแล้วคิดถึงเพื่อนเลยค่ะ เพิ่งจะจบ ม.6 เหมือนกัน
ปกติอยู่ รร ประจำ กิน นอน ด้วยกันทุกวัน พอจบม.6 รุสึกเหมือนชีวิตขาดอะไรไปสักอย่างงง เหงามาก เหงาเว่อร์ๆๆๆๆ แต่ก็ต้องผ่านมันไปให้ได้ ทุกคนก็มีความฝันเป็นของตัวเองง ต้องไปเดินตามความฝันของคัวเองง ซักวันเราคงได้พบกัน

#20 By i-fhay (103.7.57.18|125.27.203.212) on 2013-03-13 09:43

มิตรภาพไม่สิ่นสุด สำหรับคำว่า"เพื่อน"big smile

#19 By แจนส์ (103.7.57.18|115.67.199.231) on 2013-03-13 08:47

ได้อ่านแล้วนะ ตอนนี้อยู่เกาหลีแล้ว กำลังจะเปลี่ยนเครื่องไปต่อ ขอบคุณมาก จะร้องไห้ 5555555555 ไม่มีไรจะพูด

แค่อยากบอกว่าขอบคุณสำหรับทุกอย่าง
และก็รักมึงนะ :)

#18 By Arm (103.7.57.18|116.84.246.154) on 2013-03-13 08:44

พี่อ่านมา3รอบแล้วประทับใจและซึ่งมากครับอูฐน้อย

#17 By ปราการ เหล็งประเสริฐ (103.7.57.18|110.168.116.60) on 2013-03-13 07:17

กอด* :)

#16 By อาย-แอม-ส้ม* on 2013-03-13 00:46

พี่อายส์ไม่ต้องให้พี่อาร์มร้องไห้หรอกค่ะ หนูอ่านแล้วหนูยังจะร้องไห้เลยค่ะ

#15 By me_fern on 2013-03-12 23:28

น้ำตาไหลเลยหนูเคยเห็นพี่อาร์มกับพี่อายส์สนิทกันมากหนูเชื่อว่าพี่อาร์มคงคิดไม่ต่างจากพี่อายส์ยิ้มไว้นะคะเห็นพี่อาร์มเป็นหมียักษ์ที่อยู่แทนนะพี่อูฐbig smile surprised smile surprised smile

#14 By love kamol (103.7.57.18|110.49.224.46) on 2013-03-12 22:51

เราเป็นคนนึงที่กำลังจบปีสี่และต้องแยกย้ายกับรูมเมท ตอนแรกเรายังไม่รู้สึกอะไรแค่คิดว่ายังสอบอยู่ อีกนาน แต่พอเอาเข้าจริงๆมันใจหายนะ คนที่เราตื่นมาเจอทุกวัน กินข้าวด้วยกัน เห็นเราหัวเราะ ร้องไห้ มีคนคุยก่อนนอน แต่ในอีกไม่กี่วันเราก็ต้องแยกย้าย เราไม่อยากคิดถึงวันนั้นเลย มันคงเหงาน่าดู ขนาดรูมเมทไปเที่ยวไม่กี่วันเรายังเหงามากมาย แต่ต่อไปต่างคนต่างอยู่ๆ ต่างเดินตามทางของตัวเอง เราคิดว่าเราคงจะเข้มแข็งได้เท่าเธอนะกมลเนตร

#13 By PK_auma (103.7.57.18|124.121.109.79) on 2013-03-12 22:37

มันเหงาตามเลยนะ พี่ชาย

#12 By norannnan on 2013-03-12 22:31

หนูอ่านแล้วรู้สึกเศร้าจริงๆค่ะ

#11 By Mint Watinya (103.7.57.18|27.55.171.115) on 2013-03-12 22:30

คุณเขียนจริงๆ....เราก็ตามมาอ่านจริงๆ....แสดงว่าเหงามากละซิ ตัวหนังสือความรู้สึก เลยเหงาขนาดนี้....อย่าเศร้าไปเลยคุณอูฐ ;))). มนุษย์เกิดมาเพื่อจากอยู่แล้ว...จากกัน แต่ไม่ได้หายตัวไป...ในความเหงา มักมีความคิดถึงเสมอ...ใช้ความเหงา ความคิดถึง ให้เป็นประโยชน์ เพราะวันนึง ถ้าได้กลับมาเจอกัน วันนั้นจะเป็นวันพิเศษสุดๆ ^^/.

เข้าใจความรู้สึกคุณดี...เคยผ่านมา ทั้งเรียนจบ จากเพื่อน เพื่อนกลับบ้าน เราอยู่หอคนเดียว...เข้าใจว่ามันโคตรเหงา...วิธีแก้ของเราคือ \\\"กลับบ้าน\\\"...กลับไปหาความรักที่บ้าน กลับไปหาคนที่เค้าก็คิดถึงเราเหมือนกัน ;))))

สู้ๆนะ กมลเนตร...ผ่านความเหงานี่ไป เพื่อโตขึ้น เพื่อก้าวต่อไป...โลกยังมีอะไร ให้เราค้นหาอีกเยอะ ;)))))surprised smile big smile

#10 By Nhamtoey (103.7.57.18|110.49.242.152) on 2013-03-12 22:25

ยิ้มให้กว้างเท่าห้องค่ะ 
มีพบก็ต้องมีจาก (โลกนี้มันกลมค่ะ ไม่นานก็เจอกัน) 
confused smile confused smile confused smile confused smile confused smile confused smile confused smile

#9 By Netnapa Mymind on 2013-03-12 22:25

ว่างๆเด๋วกุไปเยี่ยมเยียนถึงหอนะจ๊ะ อิอิconfused smile

#8 By faizkung (103.7.57.18|110.168.190.172) on 2013-03-12 22:24

ส้มเข้าใจดีเลยค่ะ ตอนนี้กำลังจะขึ้นปีสาม แต่รุ่นพี่ทุกๆคนพูดประโยคเดียวกัน "ทำไมมันเร็วจัง นี่จะจบแล้วเหรอ?"
เวลามันเร็วมากๆ เร็วขนาดที่ส้มยังจำวันแรกที่เข้ามหาวิทยาลัยได้
พี่อายก็คงรู้สึกเดียวกัน ในขณะเดียวกัน
ส้มว่าความรู้สึกที่พี่อายเหงามันคงจะเป็นความรู้สึกแรกของการเริ่มต้นมองการเติบโตของเพื่อนของพี่อาย ที่แต่ละคนคงจะต้องก้าวไปตามทางของตัวเอง
อีกหน่อย จากความเหงาคงเปลี่ยนเปนความปิติ ที่แต่ละคนสามารถสร้างทางเดินของตัว
ปอลอ.ถึงจะเหงา..แต่งานพี่อายก็คงเยอะตั้งแต่ยังไม่จบ พี่จัดการความเหงาได้อยู่แล้วค่ะ อีกอย่างจะได้มีเวลาพักด้วย :) สู้ๆน้ะค่ะ
ปอลอ2.ชอบมากค่ะ ที่พี่ชอบเขียน แบ่งปันเรื่องราวต่างๆ ส้มจะคอยติดตามอ่านน้ะค่ะ ^^

#7 By so:indy on 2013-03-12 22:19

เขียนดีจังHot! ไม่รู้จักยังอินเลย 5555
ชอบภาพกำแพงนั่นมากเลยอ่ะ open-mounthed smile

#6 By ชุน on 2013-03-12 22:17

ความเหงาจะอยู่กับเราไม่นานจริงๆ แต่มันมักมาตอนเราอ่อนแอ สู้ๆๆๆนะค่ะ
ตอนนี้กำลังใจน้ำตาซึมกันเป็นแถวๆๆแล้วละค่ะ

#5 By กำลังใจกมล (103.7.57.18|115.67.67.196) on 2013-03-12 22:16

เป็นกำลังใจให้นะคะ นี่ขนาดหนูขึ้จะขึ้นปีสามเอง ยังรู้สึกได้ถึงความผูกพันธ์ มันไม่ใช่แค่เพื่อน แต่เหมือนพี่น้อง เข้มแข็งนะพี่ :)) แต่หนูน้ำตาไหลไปแล้ว

#4 By จ๊ะจ๋า อิอิ (103.7.57.18|118.173.141.243) on 2013-03-12 22:11

เมื่อเรียนจบ โตขึ้น ต่างคนก็ต่างมีภาระและหน้าที่ของตัวเอง เวลาผ่านไปไวจังเลย :(

#3 By annid (103.7.57.18|110.49.241.32) on 2013-03-12 22:09

สัมผัสได้ถึงความเหงา จริงๆ :)
อดทนนะ ความเหงาอยู่กับเราไม่นาน
แต่จะมาเยี่ยมเยียนทุกครั้งที่เราคิดถึง

#2 By mmnatchaya on 2013-03-12 22:06

ไม่ต้องรอให้เพื่อนพี่อายร้องไห้
แฟนๆที่เข้ามาอ่านก่อนอาจร้องไห้ไปก่อนแล้ว
;0;
ซึ้งเลย เจอรูปประกอบเข้าไป
รูปไม่มีอะไรเลยแต่พอเอาเข้ามาประกอบกับเนื้อความ
แล้วกลับแสดงอารมณ์ออกมาได้ดีเลย
ซึ้งเลยทีนี้;0; 
แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

#1 By yuuyokk (103.7.57.18|125.26.237.96) on 2013-03-12 22:04