Kamolned Eyeye

นี่คือ เรื่องราวความรักของผมครับ

 

พ่อผมเสียชีวิตด้วยโรคหลอดเลือดหัวใจตีบ เมื่อปี 2535 ขณะที่พ่ออายุ 53 ปี

ตอนนั้น ผมเรียนอยู่ชั้น ม.4 โตเพียงพอที่จะเป็นผู้ใหญ่แล้ว

ผมเป็นลูกคนกลาง แต่เป็นลูกชายคนโต เพราะจากพี่น้อง 3 คน ผมมีพี่สาวและน้องชาย

ผมควรจะดูแลครอบครัวเมื่อพ่อเสียไป  แต่ตอนนั้นผมคิดว่าผมยังเด็กเกินไป

แปลก ดีครับ เมื่อเวลาหลังจากที่พ่อจากไป  มันผ่านไปเรื่อยๆ เป็นวัน เป็นอาทิตย์ เป็นเดือน เป็นปี  ผมกลับยิ่งรู้สึกผิด เสียดายและเสียใจมากขึ้น

 

พ่อผมเป็นคนไม่หล่อครับ ในสายตาของลูกๆ (โดยเฉพาะผม) พ่อเป็นคนขี้เหร่เลยล่ะ อ้วน เตี้ย หัวล้าน ปากห้อย ชอบผายลมต่อหน้าแขก เวลานั่งกางเกงจะร่นลงมาเห็นร่องก้น เวลาอยู่ต่อหน้าอาจารย์ก็จะชอบเล่าเรื่องตลกๆ สัปดนให้อาจารย์สาวๆและแก่ๆ หัวร่อกันหงายหลัง แต่มันทำให้ผมรู้สึกอายมาก จนผมมักจะถามแม่อยู่บ่อยๆ ว่า แม่มาแต่งงานกับพ่อทำไม พ่อแก่แล้วก็เพี้ยน ทำไมไม่หาพ่อหล่อๆ รวยๆ ที่ดูเป็นผู้ใหญ่ภูมิฐาน ดูดีหน่อย แปลกอีกแล้ว ที่ผมถามแม่บ่อยๆ แต่ผมกลับจำคำตอบของแม่ได้เลือนราง

 

พ่อทำงานต่างจังหวัด จะกลับมาอยู่กับพวกเราก็เสาร์ อาทิตย์ แต่พ่อจะใช้เวลาด้วยการพาผมและพี่น้องไปร้องเพลงใรคาราโอเกะห้องรวม พ่อชอบร้องเพลงมาก ไม่ดื่มเหล้าและไม่สูบบุหรี่  แต่ชอบยุให้พวกเราดื่มไวน์คูลเลอร์ ซึ่งเมาเหลือหลายสำหรับเด็กอายุสิบขวบ

 

นอกจากสอนลูกเรื่องปาร์ตี้แล้ว พ่อยังช่วยเราทำการบ้าน พ่อจะชมผมทุกครั้งที่ผมวาดรูปไปอวด  (พ่อวาดรูปเก่งครับ เคยวาวดรูปวิวลงกระเบื้องขาย) ซึ่งพ่อก็ดูอิ่มเอมใจทุกครั้งที่ผมวาดรุป นอกจากนั้น ทุกๆปิดเทอม พ่อจะพาพวกเรา รวมทั้งแม่และยาย ขับรถไปต่างจังหวัด ทั้งชลบุรี ระยอง จันทบุรี ตราด ไปฝั่งสมุทรสาคร นครปฐม กาญจนบุรี แล้วก็ไปพิษณุโลก ลำปาง เชียงใหม่ เชียงราย เรียกได้ว่า ไอ้พวกจุดท่องเที่ยว ในหนังสือภูมิศาสตร์ที่เคยเรียนมา ผมก็ได้ไปเห็นมาเกือบหมดแล้ว แต่อาจใช้เวลานานหน่อย เพราะพอพ่อง่วง พ่อจะจอดรถข้างทาง

 

ยังไงก็ตาม ผมรู้สึกดื้อนิดๆ กับพ่อ เพราะอาจจะไม่ได้อยู่ด้วยกันทุกวัน ทำให้รู้สึกห่างเหิน อีกอย่างพ่อค่อนข้างเข้มงวดกับเรื่องเรียน และพูดตรง จนบางครั้งมันทำร้านจิตใจ เวลาพ่อโมโห หยิบอะไรได้จะฟาดแรงๆ ที่ขา ผมเคยถูกไม้แขวนเสื้อและเข็มขัดฟาดแรงๆ จนร้องไห้เป็นวันๆ และสาบแช่งด่าทอในใจ ให้พ่อได้รับกรรมอย่างนั้นที่ทำกับลูกที่น่าสงสาร

 

พ่อแก่ลง และทำงานหนักขึ้นครับ  พ่อรับราชการเป็นหัวหน้าหน่วยงาน พ่อเครียดมากขึ้นและเริ่มป่วย  ครั้งแรกหมอบอกพ่อว่าเป็นโรคกระเพาะ ต่อมาบอกเป็นโรคหัวใจ (ซึ่งไม่รู้เกี่ยวกับโรคแรกตรงไหน) พ่อเข้าห้องไอซียูหลายครั้ง แต่ก็ดีขึ้นและออกมาจากโรงพยาบาลมาได้ทุกครั้ง จนครังล่าสุดก่อนพ่อเข้าโรงพยาบาล ผมทะเลาะกับพ่ออย่างรุนแรง ผมผลักพ่อล้มลงบนพื้น เพียงเพราะโกรธที่พ่อด่าผมว่า "โง่"

 

 

 

ครั้งนี้พ่อไม่ได้ออกจากโรงพยาบาลอีกเลย....

 

 

พ่อผมเสียชีวิตด้วยโรคหลอดเลือดหัวใจตีบ เมื่อปี 2535 ขณะที่พ่ออายุ 53 ปี

ตอนนั้น ผมเรียนอยู่ชั้น ม.4 โตเพียงพอที่จะเป็นผู้ใหญ่แล้ว...แต่ก็ไม่เป็น

ผมเป็นลูกชายคนโต ผมควรจะดูแลครอบครัวเมื่อพ่อเสียไป  แต่ตอนนั้นผมคิดว่าผมยังเด็กเกินไป ไม่แน่ นั่นอาจหมายถึงความคิดงี่เง่าที่ว่า "เด็กไม่จำเป็นต้องคิดอะไร" ซึ่งถือเป็นข้ออ้างที่น่าสมเพชอย่างหนึ่ง

 

เมื่อพ่อยุ่ ผมบอกตัวเองว่าผมไม่รักพ่อเลย พ่อไม่เห็นเหมือนพ่อคนอื่น พ่อตลกเกินไป มีความคิกแปลกๆ บางทีก็ฉุนเฉียว เสียงดัง ชอบแหกปากร้องเพลง อัดเพลงที่ตัวเองร้องไปแจกชาวบ้าน ผมอาย อายเพื่อน..อายที่เราเป็นพ่อลูกกัน

 

จนวันที่พ่อเสีย ผมถึงได้รู้ว่า ผมคิดผิดหมด คิดผิดมาตลอด เพิ่งเข้าใจว่า "ความรัก" คือคำที่เราจะรู้จักมันได้ดี เมื่อเราสูญเสียคนๆนั้นไป

 

มันเป็นประโยคที่เชยมาก แต่จริงมากจนน่าตกใจ..

 

ผมรู้สึกผิดเหลือเกิน ที่เคยคิดว่าพ่อไม่ดี ไม่หล่อ ไม่เท่ ไม่รักเรา ไม่มีเวลาให้ ผิดที่เคยคิด "ไม่รักพ่อ" แม้เพียงแค่วูบเดียว

 

เสียดาย ที่ตอนนี้ผมโตกว่าเดิมมาก แต่กลับไม่มีโอกาสที่จะทำสิ่งที่น่าจะเรียกว่า "ความภูมิใจ" ให้พ่อได้เคยเห็น

 

ผมเสียใจมากขึ้นทุกปี แต่พ่อไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมรู้สึกผิด และอยากขอโทษพ่อมากแค่ไหน

 

มีสิ่งเดียวที่พ่อจะทำได้ คือเพียรบอกกับเพื่อนๆ และคนใกล้ตัวที่ยังมีพ่อแม่อยุ่พร้อมหน้า และรู้สึกว่า "ทำไมพ่อแม่เราถึงเป็นอย่างนี้นะ ไม่ได้ดั่งใจเลย ไม่เห็นเหมือนพ่อแม่คนอื่น เขาตามใจ เข้าไม่บังคับเรียน เขาให้ใช้เงิน เขาปล่อยไปเที่ยวกลางคืน เขาคุยเรื่องเพสเปิดเผย เขาซิ่ง เขาไม่หัวโบราณ เขาไม่แก่ เขาไม่แย่ เขาเข้าใจ..."

 

ผมจะบอกทุกคนว่า ทำหน้าที่มนุษย์ของตัวเองให้ดีเสียเถิด ก่อนที่จะว่ากล่าวพ่อแม่ของตัวเอง พ่อและแม่เราก็เป็นแค่มนุษย์ปุถุชนธรรมดาๆ ถึงจะไม่สมบูรณ์พร้อมทุกอย่าง และไม่ใช่คนที่ดีที่สุด แต่เขาก็เป็นพ่อแม่เรา ไม่ควรเปรียบเทียบกับใครทั้งสิ่น..

 

ถ้ามองว่า คนมีหน้าที่อะไรบ้าง พ่อกับแม่ ทำให้ลูกเกิดมา ทำงานงกๆ เลี้ยงลูกจนพอจะดูแลตัวเองได้ ก็น่าจะจบสิ้นแล้ว  ที่เหลือคือหน้าที่ของลูกเองล้วนๆ มองกลับกัน เราเองเป็นคนที่สมบูรณ์แค่ไหนกัน ถึงกล้าพอที่จะคิดว่าเขาไม่สมบูรณ์

 

คนที่มีพ่อแม่อยุ่ครบ แต่กลับเฉยชาต่อกัน เกลียดพ่อแม่ตัวเอง จึงน่าเสียดายครับ ที่หากต้องพบชะตากรรมแบบผม แล้วเพิ่งจะรู้สึก..คิดได้..เมื่อเขาจากไป

 

แค่นี้แหละครับง่ายๆ  แต่ผมเพิ่งมาคิดได้..เมื่อไม่มีพ่อให้..แสดงความรัก..อีกแล้ว..

 

ผมคิดถึงเวลาพ่อแสดงสีหน้าชมรูปวาดของผมทุกครั้งที่ผมเอาไปอวด

ผมคิดถึงเวลาที่พ่อร้องเพลง พวกเราดื่มไวน์คูลเลอร์ในคาราโอเกะห้องรวม แล้วพ่อก็ลากลูกๆ เดินเป๋หน้าแดงก่ำออกมา

ผมคิดถึงเวลาผมกับพี่น้องเข้าไปเดินเล่นในโรงเรียนร้างที่ปิดเทอม ตอนที่พ่อจอดรถหลับข้างทาง

ผมคิดถึงแม้กระทั้งกลิ่นหัวล้านของพ่อ ที่เคยรู้สึกว่ามันน่าเกลียด

ผมอยากจะกอดและสูดหายใจเอากลิ่นนั้นเข้าไปให้ชุ่มปอดอีกหลายๆ ครั้ง แต่ก็ไม่มีอีกแล้ว..

มีแต่ความรู้สึกเสียใจ ที่น่าจะอยู่ในใจผม..ไปจนตาย..

มันสาสมดีครับ!!!

 

มีเพลงหนึ่ง ที่บางคนอาจฟังแล้วคิดถึงแฟน แต่สำหรับผม..เพลงนี้เป็นของพ่อคนเดียวเท่านั้น..จริงๆ

 

มีใครบางคนที่ยังเหมือนก่อน
มีคนคนหนึ่งยังคิดถึงและเป็นห่วงเธอ
มีความจำเป็นที่อยากขอให้เธอเข้าใจ
ฉันขอโทษ โปรดจงทบทวนให้ดีอีกครั้ง

อีกครั้งหนึ่ง จากวันนั้นที่ฉันได้ทำผิด
เธอจะคิดถึงฉันบ้างหรือเปล่า

เธออยู่ในใจเสมอไม่เคย
เปลี่ยนแปลงอะไรไปจากวันนั้นเลย หากถ้าย้อนคืนเวลานั้นมาได้
จะไม่ยอมให้เธอจากไป ฉันยังรักเธอ

ในคืนที่เธอรู้สึกเหงาใจ
มีดาวบางดวงบนท้องฟ้ายังคอยส่องเธอ
มีคนคนหนึ่งที่อยากขอให้เธอเข้าใจ
และยกโทษ และจงทบทวนให้ดีอีกครั้ง

 

และจากวันนี้ฉันจะไม่ทำให้เธอเจ็บช้ำ
ให้โอกาสคนที่พลาดพลั้งได้แก้ไข
จะปล่อยให้รักของฉันและเธอจบลงไม่ได้
อภัยได้ไหม ถ้าใจของเธอยังไม่เปลี่ยนแปลง

อีกครั้ง อีกแค่ครั้งหนึ่ง จากวันนี้ฉันจะไม่ทำผิด
โปรดจงคิดถึงฉันได้ไหมเธอ

จดจำเวลาที่ผ่านมาได้ไหม จากครั้งที่เรายังชิดใกล้
เธออยู่ในใจเสมอไม่เคย
เปลี่ยนแปลงอะไรไปจากวันนั้นเลย หากถ้าย้อนคืนเวลานั้นมาได้
จะไม่ยอมให้เธอจากไป ฉันยัง..
จดจำเวลาที่ผ่านมาแสนนาน จากครั้งที่เรายังชิดใกล้
เธออยู่ในใจเสมอไม่เคย
เปลี่ยนแปลงอะไรไปจากวันนั้นเลย หากถ้าย้อนคืนเวลานั้นมาได้
จะไม่ยอมให้เธอจากไป ฉันยังรักเธอ

 

ถึงแม้มันจะไม่มีครั้ง..แต่พ่ออภัยใหได้อยู่แล้ว ถ้าพ่อได้ยินนะ..

ผมขอโทษ

 

ผมคิดถึงพ่อเหลือเกินครับ

....

แค่พ่อทุกคนบนโลกนี้

 

 

...i'm sorry ใน แดนศิวิไลซ์

...ดีเจปาล์ม..ฐิตวินน์ คำเจริญ...

 

 

 

 

 

ขอบคุณพี่ปาล์มสำหรับเรื่องราวดีๆ ที่มีให้หนุได้และคนอื่นได้อ่านนะคะ

ขอบคุณตัวเองที่นั่งพิมพ์มาจนเสร็จ

ขอบคุณคนอ่าน..ที่อ่านมาจนถึงตรงนี้...ขอบคุณค่ะ

หวังว่าคุณจะได้อะไรจากการอ่านเอนทรี่นี้นะคะ...

..eyeye.

 

 

 

 

 

 

เพราะฉะนั้น..ทุกๆปี ที่เดือนกุมภาพันธ์ เริ่มเข้ามาทักทาย..